Siyahın ayak uçlarında al bir tohum,
Tan yerinde 1.Fecr ile batan ruhum.
Sonra yine sükûn,
Ahenksiz dansı
Varlık ile yokluğun.
Ve ondan yoğrulan bereketsiz çokluğun.
Ardından, sükûta ermiş nun'un duruluğu.
Tufandayım ama Nuh'un yokluğu.

Şimdi 2.Hicran
Ansızın karanlığın secdesi,
Al tohumların dal olduğu güneşin 2.Fecri
Geceyi kaldırımda tüketmenin ecri.
Yokluğu varlık bilmenin bedeli...


Tarık Yiğit